Ik lig met drie truien aan in bed, drie dekens over me heen. En nog steeds rilt mijn lijf van de kou. Mijn hoofd dreunt en alles doet pijn. Ik dacht dat ik geen hypochonder was. Toch fluistert een stemmetje in mijn hoofd steeds dat ene woord, het D-woord. Dengue, ook wel knokkelkoorts genoemd.
Je koelkast in twintig termijnen, je auto in vijftig en ook je wekelijkse boodschappen hoef je pas over zes maanden af te betalen. In Brazilië is het eerder regel dan uitzondering. Het kopen op krediet is hier zo ingeburgerd, dat je in het winkelcentrum altijd goed moet letten op de kleine lettertjes. Als je denkt … More Alles op de pof in Brazilië
“Kijkt u maar deze kant op mevrouw en vertel me welke letter u ziet”, zegt de dokter vriendelijk. Een lichtflits verblindt me enkele seconden. “Eeeeh, een F.” “Heel goed, senhora. En nu nog even hierin knijpen.” Hij wijst op een half verroest apparaat met een handvat en gewichtjes. Ik knijp in het handvat, en de … More Waarom Brazilianen niet kunnen rijden
Bij emigreren naar Brazilië denken veel mensen misschien aan lekker luieren op een tropisch strand met een caipirinha in de hand. Dream on. In de praktijk is het helaas een stuk minder ontspannen. Als je hier wilt wonen moet je namelijk heel veel in de rij staan, tientallen documenten invullen en vooral wachten, wachten en … More Beruchte bureaucratie: Brazilië vs. Nederland
Het is de raarste voetbalwedstrijd die ik ooit heb gezien. En dat zal het waarschijnlijk ook wel even blijven. Vanavond speelde São Paulo FC tegen de Argentijnse club Tigre de finale van de Copa Sudamericana, het op één na belangrijkste clubtoernooi in Latijns-Amerika. São Paulo ging er met de winst vandoor: in 45 minuten…
De grond is bezaaid met plastic flesjes, lege frisdrankblikjes en snoeppapiertjes. De mensenmassa slentert langzaam voorbij, de felgekleurde vuilnisbakken puilen uit en langs de kant staan ECO toiletten. Als ik niet beter wist zou ik denken dat ik op een festivalterrein ben beland.
‘Bravo, bravo!’ De dirigent lacht en dept zijn bezwete kale hoofd nog eens af. De staande ovatie van het publiek blijft aanhouden en het orkest neemt opnieuw plaats. Terwijl het publiek stil wordt, vullen de klanken van de Polovtsian Dances van Borodin nog een keer de prachtige zaal van het operagebouw.
Sandra Korstjens 