Crisis bij onze buren

Op heldere dagen kun je het zien liggen vanaf Curaçao: Venezuela, het Zuid-Amerikaanse land dat wordt geteisterd door een ongekende economische crisis. Die zorgt voor gebrek aan voedsel en medicijnen in het land. Het is een crisis die voor Nederlanders waarschijnlijk aanvoelt als ver weg. Maar die zich aan de grens van ons eigen Koninkrijk afspeelt. De zee tussen Curaçao en Venezuela is slechts zeventig kilometer breed.

Jarenlang was Curaçao dan ook een populaire bestemming bij Venezolaanse toeristen. Maar die blijven al een tijd weg. De Venezolanen die nu komen, nog steeds met het vliegtuig of met gammele bootjes, zijn niet op het eiland voor vakantie.

‘Gelukszoekers’ zou je ze natuurlijk kunnen noemen. Maar persoonlijk gebruik ik liever het woord ‘overlevers’. Want deze mensen zijn niet alleen op zoek naar geluk, maar vooral ook naar eten en medische zorg. En sommigen simpelweg naar veiligheid.

Zoals de 28-jarige ‘Pablo’, van wie ik zijn echte naam niet kan gebruiken. In Venezuela werkte hij als jurist voor de overheid. Hij was het niet eens met het repressieve beleid van president Maduro en trok net als een aantal andere collega’s zijn mond open. Maar dat is in het huidige Venezuela levensgevaarlijk. Zijn collega’s zitten intussen in de gevangenis. En Pablo is naar Curaçao gevlucht.

Maar asiel aanvragen is op Curaçao een vrijwel onmogelijke opgave. De autoriteiten op het eiland hebben geen oog voor de persoonlijke vluchtverhalen van Venezolanen op het eiland. Dat bleek uit het rapport van Amnesty International dat deze week verscheen. Alle Venezolanen worden over één kam geschoren en als het even kan zo snel mogelijk opgepakt en uitgezet.

Dat overkwam ook Pablo. Ondanks zijn pogingen om duidelijk te maken dat zijn leven gevaar loopt in Venezuela. Meteen na zijn uitzetting maakte hij de oversteek naar Curaçao dan ook opnieuw. Maar zich melden bij de autoriteiten durft hij niet, uit angst om weer meteen uitgezet te worden.

Natuurlijk, ik kan niet zelf controleren of zijn verhaal volledig klopt. Maar ik weet wel dat mensen zoals hij inderdaad vervolgd worden in Venezuela. En het is normaal dat een asielzoeker in ieder geval de kans krijgt om zijn verhaal te vertellen. En niet meteen als een crimineel in de gevangenis wordt gegooid.

Toen ik de minister van justitie sprak, gaf hij zelfs toe dat de procedure misschien niet altijd goed wordt gevolgd. Maar hij bleef ook volhouden dat er te weinig oog is voor de omstandigheden op het eiland. De economie op Curaçao heeft het zwaar en de werkloosheid is hoog. Bovendien neemt de criminaliteit toe.

Zelf denk ik dat niemand beweert dat dit een makkelijk probleem is om op te lossen. Maar nu wordt er vooral flink heen en weer gewezen. Curaçao zou graag meer hulp willen van Nederland. En de Nederlandse regering wijst juist op de eigen verantwoordelijkheid van Curaçao en heeft alleen kleine bedragen toegezegd. Terwijl het volgens juristen ook Nederland kan worden aangerekend als er mensenrechten worden geschonden op Curaçao.

En de duizenden illegale Venezolanen op Curaçao? Die kunnen geen kant op en proberen vooral wanhopig uit handen van de politie te blijven. Want arrestatie staat gelijk aan uitzetting. Wat hun verhaal ook is.

Deze column verscheen op 13 september 2018 op de website van RTL Nieuws


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s