Kloof tussen arm en rijk kost levens

Vorige week vertelde onze huishoudster dat haar lievelingszus plotseling in het ziekenhuis terecht was gekomen. Ze had een beroerte gehad. Onze huishoudster probeerde zoveel mogelijk langs te gaan, maar dat was lastig, want het kostte haar vier uur met de bus om bij het ziekenhuis in een voorstad van São Paulo te komen. Daar lag haar zus op een zaal met tientallen andere patiënten.

En dat is hier geen uitzondering. Verreweg de meeste Brazilianen hebben namelijk geen geld voor een zorgverzekering. Daarom zijn ze aangewezen op de gratis publieke gezondheidszorg. Helaas investeert de overheid maar weinig geld in de publieke ziekenhuizen en dus is de kwaliteit ronduit dramatisch te noemen. De noodzakelijke medische apparatuur is niet aanwezig, door ruimtegebrek liggen de gangen vol met patiënten en er is een chronisch tekort aan artsen.

Vooral in de arme voorsteden en op het platteland zijn vaak veel te weinig doktoren. Braziliaanse artsen willen er niet werken. Het is te afgelegen, te gevaarlijk. En als ze al bereid zijn om in deze gebieden aan de slag te gaan, dan eisen ze hier vaak torenhoge salarissen.

Buitenlandse artsen
Onder druk gezet door de protesten van vorige maand, kwam de Braziliaanse regering afgelopen week met een plan om dit probleem op te lossen. Zo gaat de overheid 10.000 artsen in het buitenland werven, vooral in Spanje en Portugal. Zij moeten gaan werken op de plekken waar de Braziliaanse artsen niet naartoe willen. En verder zijn studenten geneeskunde vanaf 2015 verplicht om twee jaar in publieke ziekenhuizen te werken, vóórdat ze hun diploma krijgen. Het zal moeten blijken of dit daadwerkelijk voor de nodige verbeteringen zorgt.

Zelf heb ik een goede zorgverzekering voor expats. Mocht er iets gebeuren dan kan ik terecht in het duurste particuliere ziekenhuis van de stad, zonder lange wachtlijsten en met genoeg artsen, die vaak in het buitenland hebben gestudeerd. Zo liep ik vorig jaar een oorontsteking op in de jungle. Eenmaal terug in de bewoonde wereld kon ik na één telefoontje dezelfde dag nog langskomen in een privékliniek. Na vijf minuten wachten was ik al aan de beurt, waarna de arts mij in vloeiend Engels uitlegde wat er precies aan de hand was en welke medicijnen ik nodig had.

Sterven in de gang
En dat terwijl patiënten in publieke ziekenhuizen na urenlang wachten soms sterven op de gang omdat er geen dokter beschikbaar is. Ondanks alle mooie groeicijfers van het afgelopen decennium is dit nog altijd de keiharde realiteit in Brazilië: een enorme kloof tussen arm en rijk. Een kloof die levens kost.

Donderdag belt onze huishoudster op. Haar zus is de dag ervoor overleden en ze wil graag vrij nemen. Het telefoontje laat me niet los. Ik zal het natuurlijk nooit weten, maar één vraag blijft door mijn hoofd spoken. Zou haar zus nog hebben geleefd als ze in het dure particuliere ziekenhuis bij mij om de hoek was behandeld?

Deze column verscheen op 14 juli 2013 op de website van RTL Nieuws.

De gang van een publiek ziekenhuis in Natal
De gang van een publiek ziekenhuis in Natal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s